BLIZNE

Kościół parafialny pw. Wszystkich Świętych wraz z zespołem


 WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Blizne,

GPS
49° 45.064’ N, 21° 58.629’ E

Adres/wskazówki dojazdu
Jadąc drogą nr 886 od strony Rzeszowa w kierunku Sanoka, w centrum wsi (nr 436) po prawej stronie drogi zobaczymy drewniany kościół. Naprzeciwko duży parking, szkoła i nowa murowana świątynia.

 

Zwiedzania w sezonie (IV-X) od pon. do pt. w godz. od 9.00 do 17.00, w sob. od 10.00 do 16.00, w niedzielę od 12.00 do 15.00. (poza sezonem tylko po wcześniejszym zgłoszeniu i uzgodnieniu). Zwiedzanie wewnątrz, tylko pod opieką tutejszego przewodnika.

Kontakt
tel. 13 430 56 00
www.blizne.wiara.org.pl

Msze św.
w niedziele i święta: 7.00 i 16.00,
w dni powszednie: 7.00 i 18.00
(zimą: 7.00 i 17.00).

Trasa I - Blizne kościół

Kościół wybudowany prawdopodobnie ok. poł. XV w., w 1549 r. ozdobiony bogatą polichromią ornamentalno-figuralną (częściowo zachowaną do dziś). W I poł. XVII w. wzniesiono obecną dzwonnicę, a kościół otoczono sobotami. W 1649 r. ściany i strop pokryto nową dekoracją malarską, w większości fundacji miejscowych chłopów (zachowały się sceny na południowej ścianie nawy). Kolejna polichromia, powstała ok. 1700 r., została umieszczona w dolnych partiach ścian prezbiterium. Na pocz. XVIII w. ufundowano też nowe wyposażenie kościoła. Z ok. poł. XVIII w. pochodzi zachowana do dziś wieżyczka na sygnaturkę oraz wydzielony w przyziemiu wieży babiniec. W 1811 r. przeprowadzono gruntowny remont kościoła (rozebrano soboty, prawdopodobnie w tym czasie powiększono też zakrystię, a do nawy od południa dostawiono kruchtę). Kościół wpisany jest na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Świątynia stoi w centrum wsi, po prawej stronie drogi Rzeszów – Brzozów. Niezwykle cenne są także zachowane w otoczeniu kościoła drewniane obiekty dawnego zespołu plebańskiego: stara plebania (wikarówka), lamus, dawna szkoła parafialna (organistówka) i stodoła.

Kościół jest orientowany, wzniesiony w konstrukcji zrębowej, na kamiennym podmurowaniu, z wieżą konstrukcji słupowo-ramowej i kruchtą konstrukcji słupowej. Ściany wzmocnione są lisicami i poszyte gontem. Ściany wieży w dolnej części oszalowano deskami w układzie pionowym z listwowaniem, wyżej poszyto gontem. Świątynia składa się z jednoprzestrzennej nawy na rzucie zbliżonym do kwadratu oraz węższego prezbiterium na rzucie prostokąta od wschodu zamkniętego trójbocznie. Do prezbiterium przylega od północy zakrystia, a do nawy – kruchta od południa. Z nawą od zachodu łączy się wieża na rzucie zbliżonym do kwadratu.

Prezbiterium i nawa nakryte wspólnym jednokalenicowym dachem dwuspadowym, od wschodu opadającym trzema połaciami. W dachu umieszczona sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę zwieńczona latarnią. Wieża ma pochyłe ściany i nadwieszoną izbicę. Wieńczy ją baniasty hełm z latarnią. Pokrycie dachów stanowi gont, hełm wieży i wieżyczka kryte blachą. Więźba dachowa (z zachowanymi średniowiecznymi znakami montażowymi) storczykowa.

We wnętrzu strop płaski, w nawie z zaskrzynieniami. Ściana tęczowa ma wykrój ostrołukowy, z belką tęczową, na której znajduje się barokowa grupa Pasji. Otwór drzwiowy z prezbiterium do zakrystii oraz otwory okienne prezbiterium (od strony wnętrza) zamknięte są łukiem w formie tzw. oślego grzbietu, charakterystycznego dla późnego gotyku.

Wnętrze świątyni dekorowane polichromią figuralno-ornamentalną wykonaną w kilku etapach. Najstarsze zachowane malowidła, z XV w., to tzw. zacheuszki. Z XVI-wiecznych malowideł odsłonięto m.in. cykl Męki Pańskiej na płn. ścianie prezbiterium, scenę Sądu Ostatecznego – na płn. ścianie nawy, dekorację w formie malowanych kasetonów na stropie prezbiterium. Polichromie z XVII w., ufundowane przez miejscowych bogatych chłopów, zdobią ściany i strop nawy. Są to m.in. wizerunki świętych oraz sceny męczeństwa świętych. Na stropie i parapecie chóru muzycznego przedstawiono popiersia ewangelistów i ojców Kościoła. W niższych partiach ścian prezbiterium zachowały się fragmenty polichromii z ok. 1700 r. Bardzo cenne jest wyposażenie świątyni, m.in. ołtarz główny z I ćw. XVIII w. z XVII-wiecznym obrazem Adoracji Matki Bożej przez Wszystkich Świętych, późnorenesansowa ambona z 1604 r. oraz figura Madonny ze sceny Zwiastowania nosząca znamiona poststwoszowskiej rzeźby małopolskiej z lat 1515–20.

Kościół w Bliznem jest jednym z najcenniejszych obiektów średniowiecznej drewnianej architektury sakralnej w Polsce.