GOLCOWA

Kościół parafialny pw. św. Barbary i Narodzenia NMP


 WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Golcowa,
gmina Domaradz

GPS
49° 46.623’ N, 21° 59.910’ E

Adres/wskazówki dojazdu
Jadąc drogą krajową nr 9 od strony Rzeszowa, przed Domaradzem dojeżdżamy do skrzyżowania dróg nr 9, 884 (w kierunku Dynowa) i drogi lokalnej do Przysietnicy. Skręcamy w drogę na Przysietnicę. Po przejechaniu ok. 4,5 km docieramy do celu. Kościół stoi po prawej
stronie drogi
.

Msze św.
niedziele i święta: 7.30, 10.30, 15.00,
dni powszednie: 18.00 (zimą: 16.00).

   Trasa I -Golcowa kościół

Kościół datowany jest na II poł. XV w. Być może został zbudowany przez ten sam warsztat cechowy co kościół w Bliznem – wykazuje z nim wiele cech wspólnych. Zastosowano tu system więźbowo-zaskrzynieniowo-zaczepowy. W II poł. XIX w. rozebrano soboty, wybudowano wieżyczkę na sygnaturkę, dobudowano kruchty. Gruntownej przebudowy dokonano w latach 1885–87, kiedy przedłużono nawę w kierunku zachodnim, we wnętrzu wprowadzono podział na trzy nawy za pomocą słupów i ozdobiono wnętrze eklektyczną polichromią autorstwa Jana Tabińskiego.

Świątynia usytuowana jest we wsch. części wsi, przy drodze Domaradz – Przysietnica. Kościół jest orientowany, wzniesiony w konstrukcji zrębowej. Wzmocnione lisicami ściany poszyte są gontem. Kruchty konstrukcji słupowej oszalowane deskami w układzie pionowym z listwowaniem.

Kościół składa się z prezbiterium na rzucie prostokąta zamkniętego od wschodu trójbocznie, z prostokątną zakrystią od północy i szerszej nawy na rzucie wydłużonego prostokąta, do której dobudowano dwie kruchty – od południa i od zachodu. Wysoki dwuspadowy dach nad prezbiterium i nawą – wspólny, jednokalenicowy, od wschodu opada trzema połaciami. Na kalenicy dachu sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę z latarnią zwieńczoną baniastą kopułką. Dachy kryte blachą. W prezbiterium pod okapem dachu ozdobne fazowane wsporniki. Więźba dachowa storczykowa wzmocniona jest zaczepami.

Wnętrze przykryte stropem płaskim, w nawie z zaskrzynieniami. Strop wtórnie wsparty na trzech parach słupów. Ściana tęczowa o prostokątnym wykroju z belką tęczową, na niej barokowy krucyfiks. Chór muzyczny wsparty na dwóch słupach. Wnętrze pokrywa XIX-wieczna polichromia pędzla Jana Tabińskiego. Otwory okienne prostokątne, w prezbiterium zamknięte łukiem tzw. oślego grzbietu.

Wyposażenie kościoła, głównie późnobarokowe, to: ołtarz główny z I poł. XVII w. gruntownie przekształcony ok. 1756 r., dwa ołtarze boczne przy tęczy z I ćw. XVIII w., ambona z I poł. XVII w. W świątyni zachowała się kamienna późnogotycka chrzcielnica z końca XV w. zdobiona ostrołukowymi arkadkami z późnobarokową pokrywą z ok. 1720 r.

Po­mi­mo XIX-wiecz­nych prze­kształ­ceń ko­ściół na­le­ży do naj­star­szych obiek­tów póź­no­go­tyc­kiej ar­chi­tek­tu­ry drew­nia­nej w Ma­ło­pol­sce.