HUMNISKA

Kościół parafialny pw. św. Stanisława Biskupa

 

 WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Humniska,
gmina Brzozów

GPS
49° 40.386’ N, 22° 03.042’ E

Adres/wskazówki dojazdu
Jadąc drogą nr 886 od strony Brzozowa w kierunku Sanoka, w Humniskach skręcamy w prawo w drogę lokalną i po ok. 300 m dojeżdżamy przed świątynię (nr 664).

Kontakt
tel. 13 434 53 76

Msze św.
w niedziele i święta
o 7.30, 9.00, 10.30, 16.00,
w dni powszednie o 18.00
(zimą: 17.00).

 

Trasa I - Humniska kościół

Kościół wzniesiony w XV w., remontowany po najeździe tatarskim z 1624 r., gruntownie przebudowany i rozbudowany pod koniec XIX w. (przedłużenie nawy w kierunku zachodnim, dobudowa kaplicy od południa oraz krucht, przebudowa zakrystii). W 1932 r. ściany kościoła pokryto polichromią wykonaną przez malarza Włodzimierza Lisowskiego z Sanoka. Gruntowny remont kościoła przeprowadzono też w ostatnich latach, kiedy m.in. odsłonięto krypty pod prezbiterium, odkryto fragmenty dekoracji malarskiej belek stropowych z ok. 1460 r. i desek stanowiących zasłonę włazu na strych, datowaną na I poł. XVI w., oraz malowidła na górnych wieńcach ścian aneksów transeptowych, określane jako dekoracja renesansowa.

Kościół w Humniskach, jedna z najstarszych zachowanych drewnianych świątyń w Polsce, reprezentuje wyjątkowo rzadki układ rozplanowania – korpus nawowy o szerokości równej prezbiterium, z zachowanymi reliktami płytkich aneksów transeptowych.

Kościół stoi na skraju wsi, ok. 200 m od drogi Rzeszów–Sanok, w otoczeniu starodrzewu. Orientowany, wzniesiony w konstrukcji zrębowej na kamiennym podmurowaniu. Ściany wzmocnione lisicami szalowane są deskami w układzie pionowym z listwowaniem. Kruchty wybudowano w konstrukcji słupowej.

Budowla jednoprzestrzenna, na rzucie wydłużonego prostokąta z płytkimi ramionami transeptu, w przedłużeniu których znajdują się dwie kaplice o trójbocznym zamknięciu. Prezbiterium zamknięte trójbocznie z murowaną zakrystią od północy. Do nawy od zachodu przylega kruchta, ponadto dwie kruchty dostawione są do kaplic. Prezbiterium i nawa nakryte wspólnym dachem jednokalenicowym, dwuspadowym, od wschodu zakończonym trójpołaciowo. Nad ramionami transeptu zastosowano daszki pulpitowe. Dachy kaplic dwuspadowe, zakończone trójpołaciowo, zwieńczone pseudowieżyczkami na sygnaturkę. Na kalenicy dachu korpusu wieżyczka na sygnaturkę z latarnią o cebulastej kopułce. Pokrycie dachów stanowi blacha. Nad prezbiterium i pierwotną częścią nawy więźba dachowa storczykowa, gotycka, przekształcona u schyłku XIX w. Wokół starszej części kościoła występuje ozdobny gzyms wieńczący z zaczepami.

Wewnątrz stropy płaskie. Ściana tęczowa zamknięta łukiem półkolistym z belką tęczową, na której barokowy krucyfiks. Chór muzyczny wsparty na czterech słupach, pomiędzy nimi półkoliste arkady. Także kaplice otwarte są do transeptu półkolistymi arkadami.

Na wyposażenie, głównie z XVII i XVIII w., składają się m.in.: manierystyczny ołtarz główny z I poł. XVII w. (przeniesiony ze zburzonego kościoła Kapucynów w Bliznem), cztery późnobarokowe ołtarze boczne z XVIII w., barokowa ambona. We wnętrzu znajdują się ponadto: kamienna gotycka chrzcielnica i kropielnica z XVI w.