JASIENICA ROSIELNA

Kościół parafialny pw. Niepokalanego Poczęcia NMP


 WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Jasienica Rosielna,
gmina Jasienica Rosielna

GPS
49° 44.948’ N, 21° 56.475’ E

Adres/wskazówki dojazdu
Jadąc drogą nr 886 od strony Rzeszowa w kierunku Sanoka, przed Bliznem skręcamy w prawo na drogę lokalną do Jasienicy Rosielnej. Po ok. 2 km skręcamy w lewo w kierunku Orzechówki. Po 300 m po lewej stronie drogi zobaczymy kościół.

Kontakt
tel. 13 430 60 14
www.parafiajasienica.pl

Msze św.
niedziele i święta:
7.30, 10.30 i 15.30;
dni powszednie:
7.00 i 18.00
(zimą: 7.00 i 16.00).


Trasa I - Jasienica Rosielna kościół

Świątynię zbudowano w 1770 r. z fundacji Ignacego Załuskiego, dziedzica Jasienicy, i jego żony Marianny z Dębińskich. Kościół wyposażono w rokokowe ołtarze, ambonę, prospekt organowy oraz konfesjonały i ławki kolatorskie. Wystrój wnętrza zmieniono w 1870 r., kiedy malarz Jan Tabiński pokrył ściany i stropy iluzjonistyczną polichromią. W okresie międzywojennym polichromię przemalował Marian Stroński.

Późnobarokowa świątynia należy do nielicznych kościołów drewnianych z dwuwieżową fasadą zachodnią, nawiązującą do architektury murowanej.

Kościół znajduje się przy drodze lokalnej z Jasienicy do Orzechówki. W obwodzie ogrodzenia – parawanowa kamienna dzwonnica, wzniesiona w 1928 r. wg projektu architekta Stanisława Bergmana z Krosna, i XIX-wieczna kaplica Matki Bożej Niepokalanie Poczętej.

Kościół orientowany, wybudowany w konstrukcji zrębowej, na kamienno-ceglanym pod­muro­waniu. Ściany wzmoc­nione lisi­cami, szalo­wane pionowo des­kami z list­wo­waniem, rozczłonkowane pseudopilastrami. Wieże o konstrukcji słupowo-ramowej, szalowane i opilastrowane w narożach. Pod prez­biter­ium muro­wane, przesklepione krypty. Do wzniesionego na rzucie prostokąta prezbiterium (zamkniętego od wschodu trójbocznie) przy­legają dwie niższe przy­budówki: zakrystia i składzik. Nawa na rzucie zbliżonym do kwadratu, szersza od prezbiterium, z kruchtą od za­chodu i południa. Po bo­kach kruchty za­chodniej dwie wieże na rzucie kwa­dratu występujące poza lico ścian bocznych kościoła.

Prezbiterium i nawa o tej samej wysokości ścian, nakryte osobnymi dachami dwuspadowymi. Na kalenicy dachu nawy sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę z baniastym hełmem ilatarnią zwieńczoną kopułką. Kruchta zachodnia niższa od ścian kościoła, z dwuspadowym dachem zamkniętym trójkątnym szczytem i z nadwieszonym nad wejściem daszkiem ze szczytem o trójlistnym wykroju. Wieże równej wysokości z korpusem, nakryte baniastymi hełmami z latarniami o cebulastych kopułkach. Ściany prezbiterium i korpusu obiega profilowany gzyms wieńczący. Pokrycie dachów stanowi blacha.

Wnętrze trójnawowe – nawy boczne wydzielone dwiema parami opilastrowanych słupów z arkadami. Prezbiterium wydzielone od nawy belką tęczową z grupą Pasji (rokokową z III ćw. XVIII w.). Chór muzyczny o falistym parapecie, wsparty na dwóch słupach. Stropy płaskie, nad nawą główną i prezbiterium – wspólny z fasetą. We wnętrzu figuralno-ornamentalna polichromia iluzjonistyczna z 1870 r., przemalowana w 1930 r.

Wyposażenie pochodzi z lat 90. XVIII w., w większości rokokowe, częściowo przekształcone w XIX w. Ołtarz główny ma w polu głównym malowany na desce obraz Koronacji Matki Bożej, uważany do niedawna za dzieło XVII-wieczne. Wg najnowszych badań dokonanych przez P. Łopatkiewicza, obraz ten został uznany za dzieło gotyckiego malarstwa tablicowego, wykonane w jednym z lokalnych warsztatów malarskich wschodniej Małopolski (najprawdopodobniej w Krośnie). Wyposażenie obejmuje też rokokowe ołtarze boczne, ambonę, prospekt organowy, konfesjonały oraz barokową kamienną chrzcielnicę z rokokową drewnianą pokrywą. Na uwagę zasługują zawieszone na ścianach kościoła portrety fundatorów kościoła – Ignacego i Marianny Załuskich, oraz pochodzące z XIX w. epitafia rodziny Załuskich. Poza stałym wyposażeniem w świątyni zachowały się unikatowe formy dekoracji związanych z obchodami Wielkiego Postu. Są to: obraz Ukrzyżowania – tzw. opona wielkopostna, związana z tradycją zakrywania (w okresie Wielkiego Postu) ołtarza głównego płócienną zasłoną, oraz ruchoma dekoracja Grobu Pańskiego. Oba te elementy pochodzą najprawdopodobniej z XIX w.