TRASA II SANOCKO-DYNOWSKA


CZERTEŻ

Greckokatolicka cerkiew parafialna pw. Przemienienia Pańskiego

 

 WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Czerteż,
gmina Sanok

GPS
49° 34,578’ N, 22° 09,021’ E

Adres/wskazówki dojazdu
Wyjeżdżając z Sanoka drogą nr 28 w kierunku Krosna, skręcamy w prawo w drogę 886 na Rzeszów. Po 700 m skręcamy w prawo w drogę dojazdową do cerkwi. Po 300 m dojeżdżamy do celu. Cerkiew można zwiedzać wewnątrz. Klucze znajdują się u p. Jana Hałajcio (zam. Zabłotce 61,
tel. 13 463 20 15).

Msze św.
Nabożeństwa odbywają się okazjonalnie, zazwyczaj raz w miesiącu. Jest to filia parafii greckokatolickiej w Sanoku.

TII-Czerteż

Cer­kiew zbu­do­wa­na w 1742 r. Re­mont prze­pro­wa­dzo­ny w 1836 r. w znacz­nym stop­niu zmie­nił wy­gląd obiek­tu. Ist­nie­ją­ce wcze­śniej ko­pu­ły nad pre­zbi­te­rium i ba­biń­cem usu­nię­to i za­stą­pio­no da­cha­mi dwu­spa­do­wy­mi, a we­wnątrz, w miej­scu ko­puł, wy­ko­na­no skle­pie­nia ko­leb­ko­we. Praw­do­po­dob­nie w cza­sie tego re­mon­tu lub nie­co póź­niej do­bu­do­wa­no za­kry­stię od wscho­du. W 1887 r. wznie­sio­no dzwon­ni­cę. W la­tach 20. XX. w m.in. prze­kształ­co­no ele­wa­cję za­chod­nią, wnę­trze ozdo­bio­no po­li­chro­mią. W 1946 r. cer­kiew prze­szła w użyt­ko­wa­nie Ko­ścio­ła rzym­sko­ka­to­lic­kie­go. W 1967 r. prze­pro­wa­dzo­no re­mont ge­ne­ral­ny świą­ty­ni, m.in. czę­ścio­wo przy­wra­ca­jąc wy­gląd cer­kwi sprzed re­mon­tu z 1924 r. Obec­nie po­now­nie słu­ży spo­łecz­no­ści grec­ko­ka­to­lic­kiej.

Otoczona wieńcem starych drzew świątynia usytuowana jest na niewielkim wzniesieniu we wschodniej części wsi, po lewej stronie drogi Brzozów – Sanok. Przy cerkwi od zachodu drewniana dzwonnica. Wokół cerkwi kilka starych nagrobków. Na północny wschód od cerkwi rozciąga się cmentarz.

Bu­dow­la kon­struk­cji zrę­bo­wej, na ka­mien­nej pod­mu­rów­ce. Ścia­ny o kon­struk­cji zrę­bo­wej, zwę­gło­wa­ne na ob­łap, z ostat­ka­mi prze­cho­dzą­cy­mi w ry­sie pod­trzy­mu­ją­ce pła­twie. Opa­sa­nie (dasz­ku oka­po­we­go) płyn­nie obie­ga­ją­ce ca­łą bu­dow­lę. Po­wy­żej opa­sa­nia ścia­ny i po­ła­cie da­cho­we w ca­ło­ści kry­te gon­tem, po­ni­żej po­zo­sta­wio­ny zrąb. Świą­ty­nia trój­dziel­na, z wą­skim ba­biń­cem, ob­szer­ną na­wą i sank­tu­arium nie­znacz­nie szer­szym od ba­biń­ca na rzu­tach zbli­żo­nych do kwa­dra­tu. Na prze­dłu­że­niu sank­tu­arium pro­sto­kąt­na za­kry­stia. Nawa, wyż­sza od po­zo­sta­łych czę­ści, na­kry­ta da­chem czte­ro­spa­do­wym prze­cho­dzą­cym w ośmio­bocz­ny bę­ben na­kry­ty ma­syw­ną ośmio­bocz­ną ce­bu­la­stą ko­pu­łą. Da­chy nad ba­biń­cem i sank­tu­arium z za­kry­stią dwu­spa­do­we. Wy­so­ko za­ło­żo­ne opa­sa­nie w po­łą­cze­niu z nie­znacz­nie tyl­ko wyż­szy­mi ścia­na­mi ba­biń­ca i sank­tu­arium two­rzy efekt za­ło­mu da­chów.

Na zrębie ścian nawy ośmioboczny tambur na pendentywach. Powyżej tamburu strop belkowy. W sanktuarium i babińcu sklepienia kolebkowe. Kolebka babińca otwarta do nawy. W zakrystii strop płaski.

We wnętrzu pozostałości polichromii i wyposażenia, m.in. prestoł i dwa ołtarze boczne.