TYRAWA SOLNA

Dawna greckokatolicka cerkiew parafialna pw. św. Jana Chrzciciela,


 WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Tyrawa Solna,
gmina Tyrawa Wołoska

GPS
49° 36’ 31,44” N, 22° 16’ 55,15” E

Adres/wskazówki dojazdu
Jadąc drogą nr 28 z Sanoka w kierunku Przemyśla, w Tyrawie Wołoskiej skręcamy w lewo na drogę lokalną do Mrzygłodu. Po przejechaniu ok. 8 km skręcamy w lewo. 350 m dalej po prawej stronie widzimy kościół (klucze u p. Krystyny Hutko, dom ok. 50 m poniżej cerkwi).

Msze św.
w niedziele i święta o 9.00.

TII-Tyrawa

Cerkiew wzniesiona w 1837 r. z fundacji ówczesnego parocha tyrawskiego Jereja Mejnickiego przez cieśli: Wasyla Bułkstrimiła (?), Gabriela Mlachowskiego i Andrzeja Dudę. Data budowy, fundator i nazwiska rzemieślników zostały wyryte na portalu z przedsionka do babińca. Inna data – 1898 r. – znajduje się na tympanonie zachodniego portyku kolumnowego, wskazując być może czas remontu cerkwi lub budowy zadaszenia drzwi wejściowych. W 1927 r. malarz sanocki Władysław Lisowski wykonał polichromię we wnętrzu oraz zapewne odnowił i uzupełnił ikonostas (tonda w zwieńczeniu). W 1953 r. świątynię przejął Kościół rzymskokatolicki.

Orientowana cerkiew usytuowana jest w centrum wsi, nieopodal drogi Tyrawa Wołoska – Mrzygłód.

Cerkiew na podmurówce z kamienia łamanego, drewniana, o ścianach konstrukcji zrębowej zwęgłowanych na jaskółczy ogon. Budynek trójdzielny, poszczególne człony na rzucie zbliżonym do kwadratu. Sanktuarium zamknięte trójbocznie, z dwiema zakrystiami po bokach. Nawa najszersza, babiniec od zachodu oraz wieża z przedsionkiem w przyziemiu równa szerokością babińcowi. Wieża konstrukcji słupowej, oparta na zrębie babińca, dwukondygnacyjna o kondygnacjach wydzielonych profilowanym gzymsem. Od frontu do wieży dostawiony portyk dwukolumnowy. Ściany sanktuarium, nawy i babińca równej wysokości. Wszystkie człony budowli oszalowane deskami w pionie z listwowaniem. Podwalina osłonięta fartuchem z blachy.

Dachy o zróżnicowanej wysokości kalenic, kryte blachą. Dach nad sanktuarium pięciopołaciowy z niewielkim cebulastym hełmem. Nad nawą, babińcem, zakrystią i portykiem dachy dwuspadowe, na wieży – namiotowy. Na kalenicy dachu nad nawą duża sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę z cebulastym hełmem. Dach na wieży zwieńczony analogicznym cebulastym hełmem.

Wewnątrz stropy płaskie. Belka stropowa między nawą a babińcem wycięta dekoracyjnie, wsparta na kroksztynach. Ściany oraz strop polichromowane motywami figuralnymi, architektonicznymi i ornamentalnymi. Bogate wyposażenie, w większości z okresu budowy cerkwi – barokowo-klasycystyczne: trójstrefowy ikonostas architektoniczny, ołtarz za ikonostasem (kiwot), dwa ołtarze boczne, ołtarz na ścianie wsch. prezbiterium z XVII i XIX w., ambona.

Cerkiew prezentuje typ budownictwa ludowego w duchu klasycystycznym z wyraźnymi cechami latynizacji. Do tego typu budowli, zapewne wzorowanej na cerkwi tyrawskiej, zaliczyć należy pobliską cerkiew w Hołuczkowie.