SMOLNIK

Cerkiew greckokatolicka pw. św. Michała Archanioła,
obecnie rzymskokatolicki kościół filialny pw. Wniebowzięcia NMP

 

 WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Smolnik,
gmina Lutowiska

GPS
49° 12.598’ N, 22° 41.280’ E

Adres/wskazówki dojazdu
Jadąc drogą nr 896 z Lutowisk
w kierunku Stuposian, w Smolniku skręcamy w lewo i wjeżdżamy na drogę dojazdową do świątyni, która obecnie pełni rolę kościoła filialnego parafii pw. św. Stanisława Biskupa w Lutowiskach

Kontakt

 

Kościół otwarty w sobotę i niedzielę.

 

Od pon.-pt. - obiekt zamknięty (w tygodniu możliwość zwiedzania z księdzem po uprzednim kontakcie telefonicznym tel. +48 13 461 03 40).

 

Msze św.
w niedziele i święta o 9.30.

TIII-SMOLNIK

Po II wojnie światowej Smolnik znalazł się w ZSRR. Powrócił do Polski w 1951 r. bez mieszkańców, których wysiedlono w okolice Lwowa. Zabudowania wsi rozebrano. Ocalała jedynie cerkiew. Obecnie istniejącą cerkiew wzniesiono w 1791 r. Odnawiano ją w 1921 r. (m.in. połacie dachowe pokryto blachą). Opuszczoną po 1951 r. cerkiew wyremontowano w 1969 r. Od 1973 r. pełni funkcję kościoła filialnego parafii rzymskokatolickiej w Lutowiskach. We wnętrzu na wschodniej ścianie nawy polichromia ścienna z końca XVIII w.

Cerkiew orientowana, umiejscowiona na wzgórzu w otoczeniu starodrzewu, ok. 400 m na południe od szosy Lutowiska – Stuposiany. Od wschodu cmentarz założony w XIX w.

Budowla konstrukcji zrębowej, trójdzielna, z opasaniem na rysiach. Podmurowanie kamienne. Dachy nad sanktuarium, nawą i babińcem namiotowe z załomem, zwieńczone makowicami. Ściany powyżej opasania i wszystkie połacie dachowe opierzone gontem. Sanktuarium, nawa i babiniec kwadratowe w planie. Nawa większa od sanktuarium i babińca. Masyw nawowy wyższy od pozostałych, okapy dachowe na jednym poziomie. We wnętrzu sanktuarium i nawy kopuły zrębowe z załomem (nawowa z krzyżowym stężeniem), nad babińcem sklepienie kolebkowe. W zachodniej części cerkwi chór śpiewaczy.

Z dawnego wyposażenia cerkwi przetrwała do dziś ikona Wniebowzięcia Bogarodzicy z 1748 r. W górnej partii ściany ikonostasowej figuralna polichromia ścienna (wizerunki starotestamentowych proroków) z końca XVIII w., odnowiona w 1923 r. przez Eliasza Decuka z Sanoka.

Świątynia należy do nielicznie zachowanych w płd.-wsch. Polsce trójdzielnych cerkwi kopułowych, powszechnie występujących na Bojkowszczyźnie, zniszczonych na tym obszarze (w obecnych granicach Polski) po 1947 r.