USTJANOWA GÓRNA

Dawna greckokatolicka cerkiew parafialna pw. św. Paraskewy,
obecnie kościół rzymskokatolicki pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny

 

 WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Ustjanowa Górna,
gmina Ustrzyki Dolne

GPS
49° 25’ 11’’ N, 22° 33’ 15’’ E

Kontakt
tel. 13 461 18 19

Adres/wskazówki dojazdu
Wyjeżdżając z Ustrzyk Dolnych w kierunku Leska drogą 84, zaraz za stacją paliw Orlen w Ustjanowej Górnej, skręcamy w lewo. Za torami znowu skręcamy w lewo i dojeżdżamy przed kościół.

Msze św.
w niedziele i święta o 7.30 i 11.30,
w dni powszednie o 19.00
(zimą o 17.00).

TIII-Ustjanowa

Cerkiew wybudowana w 1792 r., odnowiona i rozbudowana w 1892 r. (dobudowano wówczas przedsionek zach.). Po 1951 r. przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. W 1973 r. gruntownie wyremontowana.

Świątynia usytuowana jest wśród zabudowy mieszkalnej w płd.-wsch. części wsi ok. 200 m od drogi Sanok – Ustrzyki Dolne. Teren cerkiewny na planie nieregularnym, ogrodzony drewnianym płotem na murowanych słupkach. W części płn.-zach. murowana kaplica neogotycka, przy wejściu po lewej stronie nowa dzwonnica drewniana, w narożniku płn.-wsch. ołtarz polowy.

Cerkiew orientowana, na podmurowaniu kamiennym, konstrukcji zrębowej, węgłowana na obłap, w dolnej partii sanktuarium z ostatkami przechodzącymi w rysie podtrzymujące płatwie opasania (daszku okapowego). Wieża konstrukcji słupowo-ramowej. Więźba dachowa nad sanktuarium krokwiowo-jętkowa, nad nawą i babińcem storczykowa.

Budowla trójdzielna o planie wydłużonym, z prostokątną wieżą na osi, dostawioną do kwadratowego, nieznacznie węższego od niej babińca. Nawa najszersza na rzucie kwadratu, prezbiterium węższe, zamknięte trójbocznie. Do prezbiterium od płn. przylega zakrystia na planie kwadratu. Ściany prezbiterium, nawy, babińca i wieży równej wysokości. Wokół sanktuarium wydatne opasanie wsparte na schodkowo ukształtowanych rysiach.

Nad babińcem, nawą i sanktuarium dach siodłowy, dostosowany do szerokości sanktuarium. Nad nawą i babińcem o wspólnym koszu i najwyższej kalenicy płynnie przechodzący w węższy i niższy dach sanktuarium, opadający od wschodu trzema połaciami. Nad zakrystią dach pulpitowy o połaci połączonej z dachem sanktuarium. Wieża przykryta dachem uskokowym w formie wierchu z załomem, połączonym płynnie z dachem babińca i nawy. W dachu nad nawą ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę z pseudolatarnią, zwieńczona cebulką. Niewielkie cebulki nad sanktuarium i wieżą.

Cerkiew w całości pobita gontem (łącznie z sygnaturką i cebulkami), z wyjątkiem sanktuarium poniżej opasania, gdzie pozostawiono zrąb. Nawę, babiniec i wieżę obiega fartuch gontowy ochraniający podwalinę. Okna prostokątne, z prostymi daszkami okapowymi.

Wnętrze jednoprzestrzenne, silnie zmodernizowane. Strop deskowy na jednym poziomie. Na belce tęczowej napis „Anno Domini 1792”. W babińcu chór muzyczny nadwieszony o prostej balustradzie. Pierwotne wyposażenie cerkiewne przeniesione zostało do Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. Obecny ołtarz główny, rokokowy z końca XVIII w., pozyskany z kościoła w Hoczwi lub Stężnicy.

Cerkiew reprezentuje styl charakterystyczny dla sakralnego budownictwa cerkiewnego utrzymanego w duchu neoklasycystycznym.