WISŁOK WIELKI

Zespół cerkiewny – cerkiew greckokatolicka pw. św. Onufrego,
obecnie rzymskokatolicki kościół parafialny pw. św. Onufrego

 

WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Wisłok Wielki,
gmina Komańcza

GPS
49° 24,589’ N, 21° 58, 819’ E

Adres/wskazówki dojazdu
Jadąc drogą nr 897 od skrzyżowania z drogą nr 887 w Daliowej, po ok. 16 km dojeżdżamy do Wisłoka Wielkiego. Cerkiew znajduje się po lewej stronie drogi oddalona od niej ok. 150 m.

Kontakt
Po świątyni oprowadza ks. proboszcz Wojciech Miś mieszkający na plebanii obok (nr 66, tel. 13 466 30 59)
.

Msze św.
w niedziele i święta o 12.00,
w dni powszednie o 18.00
(zimą o 16.00).

 TIV-Wislok Wielki

Cerkiew wybudowano w latach 1850–54 (data na belce pomiędzy nawą i babińcem) wraz z murowaną dzwonnicą bramną. Od 1947 r. cerkiew użytkowana jest przez miejscową parafię rzymskokatolicką. W ostatnich latach przeprowadzono gruntowne prace remontowo-konserwatorskie.

Zespół cerkiewny usytuowany jest na wzniesieniu w centrum wsi, po wschodniej stronie drogi Jaśliska – Komańcza. Na jej osi, od zachodu, stoi murowana dzwonnica bramna. Na terenie przycerkiewnym, ogrodzonym kamiennym murem, znajduje się cmentarz.

Cerkiew orientowana, konstrukcji zrębowej, trójdzielna (z babińcem niewyodrębnionym w bryle), z sanktuarium zamkniętym trójbocznie. Zakrystie przylegają do sanktuarium od północy i południa. Zrąb ścian sanktuarium, nawy i babińca równej wysokości. Dach jest wielopołaciowy o wspólnej kalenicy ze zdwojonym okapem dachowym. Na kalenicy dachowej duże czworoboczne wieżyczki z baniastymi hełmami i ślepymi latarniami, akcentujące główne przestrzenie wewnętrzne (nad babińcem pseudoizbica). Wszystkie zewnętrzne powierzchnie ścian szalowane deskami pionowo. Połacie dachowe kryte są obecnie gontem. Wewnątrz stropy płaskie.

Z zachowanych we wnętrzu elementów zabytkowego wyposażenia zwraca uwagę ikonostas pochodzący z czasów budowy cerkwi z ok. poł. XIX w.

Świątynia w Wisłoku, podobnie jak kilka innych cerkwi zachowanych w dolinie Osławy, reprezentuje typ architektury sakralnej rozpowszechniony w XIX w. na terenie środkowej i wschodniej Łemkowszczyzny.