GAWŁUSZOWICE

Kościół parafialny pw. św. Wojciecha

 

WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Gawłuszowcie,
gmina Gawłuszowcie

GPS
50° 24’ 45,50” N, 21° 22’ 54,69” E

Adres/wskazówki dojazdu
Z Mielca kierujemy się na drogę lokalną do Gawłuszowic. Po 14 km dojeżdżamy przed kościół stojący po prawej stronie drogi w południowej części wsi (nr 2).

Kontakt
tel. 17 774 41 17

Msze św.
w niedziele i święta: 7.00, 9.00, 11.30, 16.30.

TIX-Gawluszowice

Kościół, ufundowany przez Maksymiliana i Sieciecha Ossolińskich, ukończony został w 1677 r. Prace ciesielskie wykonał Stanisław Karkutowicz, a snycerskie Wojciech Matkowski i Stanisław Proskowic (data budowy oraz nazwiska majstrów wyryte na belce tęczowej). Konsekracji świątyni dokonał w 1685 r. biskup krakowski Mikołaj Oborski. Najpoważniejszych przekształceń obiektu dokonano w II poł. XIX w.: w 1856 r. przebudowano soboty, a w 1871 r. rozebrano wieżę, wznosząc w jej miejscu kruchtę. W tym czasie powiększono też otwory okienne. W 1896 r. wstawiono nowy prospekt organowy, a w latach 1906–08 witraże wykonane przez krakowskie firmy Ekielskiego (nawa) i Żeleńskiego (prezbiterium). Obecną polichromię wykonał w 1924 r. Vlastimil Hoffman (została przekształcona w późniejszym czasie).

Kościół, usytuowany na płaskim terenie, na zachód od drogi lokalnej Gawłuszowice – Krzemienica, ogrodzony i otoczony starodrzewem.

Budowla konstrukcji zrębowej, o ścianach wzmocnionych lisicami i pobitych gontem, otoczona na zewnątrz otwartymi sobotami wspartymi na profilowanych słupach, na których poprzeczne belki z ozdobnie rzeźbionymi zwisami. Świątynia składa się z jednoprzestrzennej prostokątnej nawy poprzedzonej kruchtą i węższego trójbocznie zamkniętego prezbiterium z dobudowaną od północy zakrystią. Przy nawie od strony południowej druga kruchta. Prezbiterium i nawę kryje wysoki jednokalenicowy dach dwuspadowy, dostosowany do szerokości obu pomieszczeń, opadający nad zamknięciem prezbiterium trzema połaciami. Dach oparty jest na pierwotnej więźbie storczykowej o usztywnieniu wzdłużnym, z gęsto rozmieszczonymi pełnymi więzarami. Wszystkie dachy kryte gontem. Nad nawą ażurowa wieżyczka na sygnaturkę o barokowych kształtach kryta blachą.

Wnętrza ze stropem płaskim, w nawie z wzdłużnym podciągiem o ozdobnym profilowaniu w tradycji ciesiołki gotyckiej. Wykrój tęczy prostokątny, ujęty profilowanymi podciągami, w nim belka, na której krucyfiks barokowy. W zakrystii strop belkowy o profilowanych belkach. Ściany prezbiterium i nawy podzielone kanelowanymi pilastrami o rzeźbionych kompozytowych kapitelach. Zachowały się portale w profilowanych obramieniach wycięte w kształcie tzw. oślego grzbietu, nawiązujące do tradycji ciesiołki gotyckiej. Chór muzyczny późnobarokowy, wsparty na sześciu słupkach, z których dwa z rzeźbionymi kapitelami. Parapet chóru profilowany, w części środkowej wygięty półkoliście.

Polichromia ornamentalnapodzielona na stropie na duże pola, odnowiona w latach 1975–76. Wyposażenie wnętrza z ok. poł. XVIII w., późnobarokowe z ornamentami rokokowymi: ołtarz główny, tabernakulum, ołtarze boczne przy tęczy, ambona podwieszona, dwie kropielnice przyścienne, drewniana chrzcielnica barokowa z II poł. XVII w. w kształcie kielicha. W ołtarzach współczesne im obrazy.