KOLBUSZOWA

Muzeum Kultury Ludowej

 

WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Kolbuszowa,
gmina Kolbuszowa

GPS
50° 13’ 28,91” N, 21° 45’ 23,40” E

Adres/wskazówki dojazdu
ul. Wolska 36;
Z głównego ronda w centrum miasta skręcamy w ul. Parkową, następnie na pl. Wolności w ul. Piłsudskiego i dojeżdżamy do ul. Wolskiej. Po 500 m docieramy do Parku Etnograficznego.

Kontakt
tel. 17 22 71 071 w. 22 www.muzeum.kolbuszowa.pl

TIX-Kolbuszowa

Koncepcja budowy skansenu w Kolbuszowej narodziła się w końcu lat 50. XX w. Zorganizowanie skansenu powierzono społecznemu Muzeum Regionalnemu Lasowiaków. W 1971 r. muzeum upaństwowiono i nadano nazwę: Muzeum Regionalne w Kolbuszowej, a w 1974 r. po raz kolejny zmieniono nazwę na Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej. Zasięgiem działania muzeum objęło tereny zamieszkane przez grupy regionalne Lasowiaków i Rzeszowiaków, położone w granicach administracyjnych ówczesnego woj. rzeszowskiego oraz części woj. tarnobrzeskiego i przemyskiego. W 1978 r. nastąpiło otwarcie skansenu.

Teren skansenu podzielono na dwa sektory. W każdym z nich odtwarza się tradycyjną zabudowę wsi z elementami charakterystycznymi dla danej grupy etnograficznej. Całości dopełnia otoczenie krajobrazowe: ogródki przydomowe, pola uprawne i zieleń rozdzielająca poszczególne zagrody. Zabudowę skansenu wkomponowano w urozmaicony teren porośnięty lasem i zagajnikami, dzięki czemu udało się oddać naturalny krajobraz dawnej wsi.Budownictwo Lasowiaków usytuowane jest na równinie w płn.-zach. części ekspozycji. Rzeszowiacy zajmują lekko sfalowany teren w płd.-wsch. części skansenu. Sektory te rozdzielone są potokiem i usytuowanym równolegle do jego biegu stawem. Zagospodarowanie terenu oraz wyposażenie obiektów muzealnych daje obraz lasowiackiej i rzeszowskiej wsi z XIX i pocz. XX w.

Wśród obiektów na terenie skansenu znajdują się m.in.: młyn wodny z Żołyni z II poł. XIX w., będący przykładem przemysłowego budownictwa Lasowiaków, stodoła z Kopci z 1749 r., chałupa z Raniżowa z końca XVIII w. – przykład zanikającego budownictwa z okresu osadnictwa józefińskiego w Puszczy Sandomierskiej. Plenerowa ekspozycja uli rozmieszczonych w niewielkim zagajniku ilustruje najważniejsze etapy rozwoju pszczelarstwa na terenie Puszczy Sandomierskiej.

Budownictwo Rzeszowiaków reprezentują m.in.: wiatrak-koźlak konstrukcji słupowo-ramowej (z pocz. XX w.), wiatrak-holender z 1939 r. – stanowiący unikalny przykład rozwiązania technicznego w młynarstwie wiejskim na północnej Rzeszowszczyźnie, zagroda z Markowej z przysłupową chałupą (z I poł. XIX w.), zagroda z Budziwoja (II poł. XIX w.), zagroda z Żołyni – przykład siedliska zagrodniczego z pogranicza Rzeszowiaków i Lasowiaków.

Muzeum Kultury Ludowej posiada także bogaty zbiór przedmiotów zabytkowych, m.in. kolekcje strojów ludowych, wyrobów fajansowych i miedzianych, oleodruków, rzeźby ludowej dawnej i współczesnej, malarstwa polskiego, a także mebli z cennymi meblami kolbuszowskimi (z wyrobu których Kolbuszowa niegdyś słynęła).

W ostatnich latach muzeum realizuje projekt przeniesienia na teren skansenu drewnianego kościoła z Mielca-Rzochowa wraz z jego wystrojem i wyposażeniem, który wzbogaci ekspozycję parku etnograficznego.