PORĘBY DYMARSKIE

Kościół parafialny pw. śś. Stanisława i Wojciecha

 

WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Poręby Dymarskie,
gmina Cmolas

GPS
50° 19’ 12,79” N, 21° 48’ 19,22” E

Adres/wskazówki dojazdu
Jadąc od strony Nowej Dęby, w Cmolasie na głównym skrzyżowaniu skręcamy z drogi krajowej nr 9 w lewo na drogę prowadzącą do Poręb Dymarskich. Po 8 km dojeżdżamy do wsi. Kościół zobaczymy po prawej stronie drogi (53A).

Kontakt
tel. 283 71 54 www.poreby.dymarskie.rzeszow.opoka.org.pl

Msze św.
w niedziele i święta o 8.00, 10.30 i 15.00,
w dni powszednie o 18.00 (zimą 17.00).

TIX-Poreby

Świątynia, wzniesiona w Cmolasie jako kościół parafialny w latach 1656–60 staraniem ówczesnego proboszcza Kaspra Snopkiewicza, została konsekrowana w 1674 r. Następny proboszcz, Grzegorz Mrzygłodzki, zadbał o wyposażenie i wystrój wnętrza kościoła. Przed 1735 r. bryła świątyni uległa zasadniczemu przekształceniu w związku z dobudową wieży. Obiekt był wielokrotnie odnawiany, m.in. w latach 1857, 1888 i 1900–02. Po wybudowaniu nowej świątyni w latach 1957–61 przez kilkanaście lat drewniany kościół stał opuszczony. W 1979  r. został przeniesiony do Poręb Dymarskich i tu odbudowany. W trakcie odbudowy zrekonstruowano wieżyczkę na sygnaturkę, wymieniono gont, a we wnętrzu poddano konserwacji cenne późnorenesansowe polichromie z 1669  r., odsłonięte tuż przed przeniesieniem, w roku 1978.

Kościół usytuowany na płaskim terenie wyznaczonym ogrodzeniem, z dala od zabudowy mieszkalnej, na wschód od drogi lokalnej Poręby Dymarskie – Cmolas.

Odbudowany na nowych fundamentach, konstrukcji zrębowej, z wieżą-dzwonnicą konstrukcji słupowej. Ściany kościoła wzmocnione lisicami szalowane są deskami w pionie z listwowaniem. Prezbiterium prostokątne, zamknięte trójbocznie, z przylegającą do niego od północy prostokątną zakrystią. Nawa na rzucie prostokąta, szersza od prezbiterium, z nowszym przedsionkiem dostawionym od strony południowej. Drugi przedsionek od strony zachodniej pod wieżą. Wieża czworoboczna, podzielona na trzy kondygnacje gzymsami, z daszkami okapowymi pobitymi gontem. Ściany dwu dolnych kondygnacji zbieżne.

Więźba dachowa storczykowa. Dach nad prezbiterium i nawą o wspólnej kalenicy, dwuspadowy, z przysuwnicami. Na styku obu pomieszczeń ośmioboczna sygnaturka. Nad zakrystią dach pulpitowy, nad przedsionkiem od południa trójspadowy. Nad wieżą dach brogowy, łamany. Wszystkie dachy kryte gontem, a wieżyczka na sygnaturkę blachą miedzianą.

Wnętrze ze stropem, w nawie z zaskrzynieniami o zaokrąglonym na krążynach szalunku. Na belce tęczowej barokowy krucyfiks.

Portale z nadprożami wyciętymi w kształcie tzw. oślego grzbietu: główny – z kruchty pod wieżą do nawy o profilowanych węgarach (z datą 1660 i literami X GS PC DM [ksiądz Gasparus Snopkowicz parochus Cmolasensis decanus Mielecensis] w nadprożu) oraz z prezbiterium do zakrystii i z przedsionka południowego do nawy.

We wnętrzu polichromia ze scenami: Zwiastowanie, Nawiedzenie św. Elżbiety, Boże Narodzenie, Pokłon Trzech Króli (na ścianie północnej); malowana kotara stanowiąca obramienie ołtarza głównego, śś. Wacław i Florian (na ścianie wsch.); Chrzest Chrystusa, śś. Piotr i Paweł (na ścianie płd.); poniżej ambony diabeł i piekło.

Wyposażenie wnętrza z XVII–XVIII w.: ołtarz główny, ołtarze boczne przy tęczy, drewniana chrzcielnica z pokrywą (XVII w.), drewniana tablica upamiętniająca konsekrację kościoła i trzech ołtarzy w 1674 r.

Kościół w Porębach Dymarskich jest obiektem kontynuującym gotyckie tradycje budownictwa drewnianego, szczególnie w schemacie systemu więźbowo-zaskrzynieniowego oraz w formie detalu architektonicznego.