ULANÓW

Kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela i św. Barbary

 

WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Ulanów
gmina Krzeszów

GPS
50° 29’ 37” N, 22° 15’ 72” E

Adres/wskazówki dojazdu
Jadąc od Niska, w Zarzeczu skręcamy w prawo w kierunku Ulanowa. Po ok. 8,5 km przejeżdżamy przez most na Tanwi i po 300 m dojeżdżamy przed kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela i św. Barbary.

Kontakt
tel. 15 876 30 24

Msze św.
w niedziele i święta o 7.30, 9.00, 11.00, 18.00,
w święta państwowo zniesione o 7.00, 10.00, 18.00,
w dni powszednie o 7.00 i 18.00 (zimą o 17.00).

TIX-Ulanow(1)

Kościół, wzniesiony w 1643 r. z fundacji Jana Hilarego Ulińskiego, chorążego halickiego, konsekrowano w 1730 r. W III ćw. XIX w. wybudowano murowaną dzwonnicę usytuowaną w murowanym ogrodzeniu cmentarza przykościelnego. Świątynię wielokrotnie remontowano: w latach 1724–26, 1751, 1758 (m.in. wybudowano wieżyczkę na sygnaturkę). W 1868  r. wnętrze ozdobiono nową polichromią.

Zespół kościelny usytuowany jest w centrum dawnego miasteczka w płd.-zach. narożu rynku (obecnie pl. Grunwaldzki). Plac kościelny otacza mur, w którego obwodzie od południa wbudowano murowaną dzwonnicę oraz dwie bramki: od północy i południa.

Kościół jest orientowany, konstrukcji zrębowej (z węgłami łączonymi na jaskółczy ogon z uciętymi ostatkami). Ściany wzmocnione lisicami szalowane są deskami w układzie pionowym z listwowaniem. Podwaliny osłonięte fartuchem z desek. Kościół składa się z prezbiterium na rzucie prostokąta zamkniętego od wschodu trójbocznie, z przylegającymi od północy i południa zakrystią i skarbczykiem, oraz szerszej od prezbiterium nawy na rzucie prostokąta. Do nawy dostawiony duży przedsionek od zachodu i niewielka kruchta od południa.

Bryła zróżnicowana wysokością i kształtem nawy, prezbiterium i pozostałych części. Prezbiterium nakryte dachem dwuspadowym, od wschodu opadającym trzema połaciami. Dach nawy wyższy od dachu prezbiterium, dwuspadowy, z ośmioboczną wieżyczką na sygnaturkę zwieńczoną latarnią nakrytą cebulastym hełmem. Skarbczyk kryty dachem pulpitowym, kruchty – dwuspadowymi. Zakrystia nakryta dachem dwupołaciowym (połać północna stanowi przedłużenie dachu prezbiterium).

Korpus jest trójnawowy, nawa główna wydzielona dwiema parami słupów. Prezbiterium i korpus nawowy nakryte pozornym sklepieniem zwierciadlanym. Ściana tęczowa o wykroju półkolistym, z belką tęczową, na której późnobarokowy krucyfiks z I poł. XVIII w. Chór muzyczny wsparty na dwóch drewnianych bogato zdobionych słupach. Wnętrze dekorowane figuralną polichromią (malowaną na płótnie) pokrywającą zarówno ściany, jak i pozorne sklepienia kościoła. Nieznana pozostaje data powstania tych malowideł. Są one niejednolite stylistycznie: częściowo o charakterze późnobarokowym, z rokokowymi ornamentami, częściowo XIX-wieczne. Najprawdopodobniej wykonana w XVIII w. polichromia została gruntownie odnowiona i uzupełniona w roku 1868. Wg tradycji polichromię wykonał bliżej nieokreślony malarz gdański sprowadzony przez ulanowskich flisaków. Przedstawione zostały sceny staro- i nowotestamentowe, wyobrażenia proroków i świętych.

Zachowane wyposażenie jest głównie późnobarokowe (XVIII-wieczne). Składają się na nie m.in.: późnobarokowy ołtarz główny z 1760 r. z ornamentyką w stylu regencji i rokoka, dwa ołtarze boczne wykonane przez snycerza Michała Woszczyńskiego oraz malarza i pozłotnika Michała Bąkowskiego w latach 1736–47, ambona z II poł. XVIII w., liczne obrazy, rzeźby, sprzęty i paramenty kościelne z XVIII–XIX w.