MEDYKA

Kościół parafialny pw. śś. Piotra i Pawła

 

WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Medyka,
gmina Medyka

GPS
49° 48’ 19’’ N, 22° 56’ 12’’ E

Adres/wskazówki dojazdu
Jadąc od Przemyśla drogą nr 28, skręcamy w lewo w stronę Medyki. Kościół stoi przy drodze w centrum wsi po lewej stronie.

Kontakt
tel. 16 671 53 84

Msze św.
w niedziele i święta
o 7.30, 9.30, 11.00 i 17.00,
w dni powszednie o 7.00 i 19.00
(zimą o 7.00 i 17.00).

TV-Medyka

Świątynia zbudowana w 1607 lub 1608 r., odnowiona i powiększona w 1850 r. staraniem Jana Gwalberta Pawlikowskiego. Przed 1850 r. od zachodu do korpusu dostawiona była wieża, a szerokość zakrystii nie wychodziła poza linię korpusu nawowego. W trakcie remontu zmodyfikowano znacznie bryłę przez „oderwanie” wieży od kościoła i ustawienie jej jako wolnostojącej dzwonnicy. Poszerzono znacznie zakrystię od południa i dobudowano od północy analogiczne pomieszczenie. W 1900 r. wnętrze kościoła ozdobiono polichromią.

Kościół usytuowany w centrum miejscowości, na terenie wydzielonym ogrodzeniem, w otoczeniu starodrzewu. Prezbiterium zwrócone na południe. Obok kościoła drewniana dzwonnica.

Budowla konstrukcji zrębowej, zakrystia, składzik i kruchta murowane, potynkowane. Krótkie prezbiterium zamknięte ścianą prostą. Przy nim od wschodu i zachodu dwie symetryczne lokalności murowane, potynkowane, obite gontem (wschodnia mieści zakrystię; przeciwległa otwarta arkadą do prezbiterium). Korpus trójnawowy z nawami bocznymi wydzielonymi słupami, znacznie przedłużony ku północy w 1850  r. Przy fasadzie nowsza kruchta. Wnętrze nakryte pozornym sklepieniem kolebkowym z płaskimi odcinkami stropowymi nad nawami bocznymi. W zakrystii i składziku sklepienia kolebkowe. Na zewnątrz ściany obite gontem. Dachy siodłowe, nad przybudówkami przy prezbiterium pulpitowe ze skośnymi połaciami od południa, kryte blachą. Nad nawą wieżyczka na sygnaturkę.

Dzwonnica (pierwotnie wieża kościoła) w 1850 r. przeniesiona na obecne miejsce. Budowla drewniana konstrukcji słupowej, kwadratowa, o ścianach pionowych szalowanych deskami z fartuchem gontowym osłaniającym podwalinę. W górnej części ścian po dwa prostokątne okienka. Dach namiotowy przechodzący w czworoboczną latarnię kryty blachą. Dzwon o bogatej dekoracji odlany w 1752 r.