MŁYNY

Zespół cerkiewny – cerkiew greckokatolicka pw. Pokrow Przeświętej Bogarodzicy,
obecnie rzymskokatolicki kościół filialny pw. Matki Bożej Pocieszenia

 

WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Młyny,
gminna Radymno

GPS
49° 58’ 42’’ N, 23° 02’ 16’’ E

Adres/wskazówki dojazdu
Jadąc od Radymna w stronę Korczowej, ok. 2 km za Łapajówką skręcamy w lewo na drogę lokalną do Młynów. Po 900 m docieramy przed świątynię.

Kontakt
Opiekun ks. proboszcz
Wiesław Słysz (tel. 602 127 178).

Msze św.
w niedziele i święta o 9.00.

 

TV-Mlyny

Cerkiew wzniesiona prawdopodobnie w XVII w. Badania architektoniczne potwierdzają dawną metrykę budowli, którą w 1733 r. poddano gruntownemu remontowi i rekonsekracji. Przypuszcza się, że w 1733 r. świątynia została jedynie przebudowana (podwyższono zrąb ścian, a wnętrze doświetlono nowymi większymi oknami). Dzisiejszy wygląd cerkiew zawdzięcza drugiej poważnej przebudowie w XIX w. Wówczas przedłużono nawę ku zachodowi, wznosząc nad jej środkową częścią kopułę na wysokim tamburze (likwidując m.in. jej pierwotną ścianę zachodnią i główny portal z 1733 r.) oraz dobudowano zakrystię. W latach 1856–70 proboszczem parafii w Młynach był ks. Mychajło Werbyćkyj, kompozytor muzyki sakralnej, autor melodii ukraińskiego hymnu państwowego. Jego mogiła znajduje się na usytuowanym w pobliżu cerkwi cmentarzu. Obecnie cerkiew pełni funkcję rzymskokatolickiego kościoła filialnego. W trakcie prac konserwatorskich w latach 2002–06 m.in. odtworzono soboty, wyremontowano więźbę dachową, wykonano kamienne schody. Przeprowadzono też kompleksowy remont dzwonnicy i ogrodzenia oraz konserwację ikonostasu.

Zespół cerkiewny usytuowany w płd.-zach. części wsi, na północ od drogi Radymno – Korczowa. W pobliżu cerkwi XVIII-wieczna drewniana dzwonnica konstrukcji słupowej. Od południa drewniana bramka. Teren wydzielony drewnianym ogrodzeniem na kamiennym podmurowaniu i otoczony starodrzewem.

Cerkiew orientowana, drewniana, konstrukcji zrębowej, z sanktuarium zamkniętym ścianą prostą. Do sanktuarium przylega zrębowa zakrystia dobudowana na słup, do nawy od zachodu – kruchta. Nawa przedłużona (rozbudowana) ku zachodowi. Jej ściany usztywnione lisicami. Nad centralną częścią nawy kopuła ośmiopolowa na wysokim tamburze, w sanktuarium kolebka, pozostałe przestrzenie pod płaskimi stropami deskowymi. Nad kopułą dach ostrosłupowy, ośmiopołaciowy, zwieńczony banią. Pozostałe dachy dwuspadowe. W połowie wysokości ścian opasanie oparte na uskokowych rysiach. Jego połać dachowa (kryjąca również zakrystię) wtórnie podwyższona przez wprowadzenie pionowych słupów na rysiach i dodatkowej konstrukcji ryglowej. Wszystkie połacie dachowe pokryte blachą. Ściany pod deskowaniem pionowym (również poniżej opasania). Portale i ościeża okienne z 1733 r. wycięte ozdobnie w formę oślego grzbietu i opracowane snycersko. Ściany nawy ozdobione polichromią figuralno-ornamentalną z XIX–XX w. Bogate wyposażenie wnętrza, m.in. ikonostas (pochodzący z kilku faz historycznych i stylowych od pocz. XVII do pocz. XX w.), dwa ołtarze boczne (XVIII w.), ołtarz zaprestolny (pocz. XX w.), ikona Pieta (XVIII w.), krzyż procesyjny (XVIII w.).

Dzwonnica drewniana na planie kwadratu, konstrukcji słupowej, dwukondygnacyjna, o zbieżnych ścianach, z dachem namiotowym pokrytym blachą. Ściany odeskowane pionowo.

Bramka cerkiewna drewniana, konstrukcji słupowej, na planie kwadratu, z ramiakiem w oczepie. Konstrukcja namiotowego dachu oparta na królu, z kształtowymi krokwiami nadającymi połaciom lekko sferyczny profil. Poszycie dachu z blachy.