RUDKA

Zespół cerkiewny – cerkiew greckokatolicka pw. Zaśnięcia Bogarodzicy,
obecnie nieużytkowana

 

WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Rudka,
gmina Sieniawa

GPS
50°13’30.215”N, 22°37’53.976”E

Adres/wskazówki dojazdu
Z Przeworska udajemy się na północ i drogą nr 835 jedziemy w kierunku Lublina. 6 km za Sieniawą skręcamy w lewo do Rudki. Po ok. 2 km dojeżdżamy do celu. Tamtejsza cerkiewka stoi po prawej stronie drogi.

Kontakt
tel. 50 13 360, 22 37 335

TVII-Rudka

Drewniana cerkiew wybudowana w 1693  r. W XVIII  w. przekształceniu uległa część nawowa i babiniec cerkwi (w nawie zlikwidowano przydach na rysiach, zastępując go podcieniem, w masywie zachodnim ponad babińcem wzniesiono wieżę). W pobliżu drewnianej cerkwi wybudowano w 1924  r. murowaną cerkiew pod takim samym wezwaniem. Od tej pory stara cerkiew przestała pełnić funkcje kultowe. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej w 1947  r. zespół cerkiewny pozostaje opuszczony, sporadycznie wykorzystywany przez parafię rzymskokatolicką. W 2004  r. wykonano niezbędne prace remontowe w celu zabezpieczenia nieużytkowanej świątyni.

Drewniana stara cerkiew usytuowana po północnej stronie cerkwi murowanej. Obie orientowane. Cerkiew konstrukcji zrębowej, trójdzielna, z prothesis i diakonikonem przy sanktuarium. Północna ściana prothesis i południowa diakonikonu stanowią bezpośrednie przedłużenie ścian nawy. Sanktuarium zamknięte trójbocznie, sklepione kolebką. Dach nad sanktuarium kalenicowy, pięciopołaciowy, powtarzający kształt sklepienia. Kalenica poniżej okapu dachu nawowego. Północna i południowa jego połać przedłużona, kryjąca sklepienie nad prothesis i diakonikonem. Nawa na planie zbliżonym do kwadratu nakryta brogową kopułą z załomem. Pierwotnie babiniec prostokątny ze słupową emporą wieżową pod dachem namiotowym, obecnie po zlikwidowaniu wieży nakryty dachem dwuspadowym. Dolna część zrębu ścian osłonięta niegdyś przydachem na rysiach (przydach zachowany przy sanktuarium). Teraz nawa od północy i południa z opasaniem na słupach tworzącym wydatne podcienia. Połacie dachowe i płaszczyzny ścian powyżej przydachu i opasania pobite gontem.

XVIII-wieczna przebudowa cerkwi nie zatarła archaicznej formy świątyni, która pozostaje jednym z najcenniejszych zabytków drewnianej architektury cerkiewnej w płd.-wsch. Polsce.