SONINA

Dawny kościół filialny pw. św. Jana Chrzciciela

 

WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Sonina
gmina Łańcut

GPS
50° 03’ 58’’ N, 22° 15’ 56’’ E

Adres/wskazówki dojazdu
Na obwodnicy Łańcuta zjeżdżamy z drogi nr 4na drogę nr 881 w kierunku Soniny. Po 1,2 km skręcamy w lewo do centrum wsi. Przejeżdżamy przez most na potoku i skręcamy w lewo w kierunku kościoła, który stoi po prawej stronie drogi.

 

TVII-Sonina

Kościół wzniesiony zapewne ok. poł. XVII  w. (wg tradycji jeszcze w XVI  w.). Był on wielokrotnie restaurowany i przebudowywany. W latach 1892–93 przeprowadzono gruntowny remont, w trakcie którego podniesiono sklepienia, powiększono chór muzyczny i okna, dobudowano nową zakrystię i kaplicę. W latach 1922–23 wybudowano nową wieżę na miejscu starej. W 1967  r. usunięto ścianę między kruchtą a nawą i włączono kruchtę w przestrzeń korpusu. Od 1991  r. po wzniesieniu nowego kościoła stary pełni funkcję filialnego.

Kościół usytuowany w środku wsi na wzgórzu, które z trzech stron opływa rzeczka Sawa, otoczony jest wieńcem drzew i ogrodzony. Wokół kościoła pozostałości obwarowań ziemnych (tzw. twierdzy chłopskiej) na nieregularnym planie wykorzystującym naturalne ukształtowanie terenu.

Świątynia jest orientowana, posadowiona na ceglanym podmurowaniu, konstrukcji zrębowej, o ścianach wzmocnionych lisicami, oszalowanych poziomo deskami. Budowla trójdzielna, z trójprzęsłowym korpusem nawowym na rzucie zbliżonym do kwadratu, z węższym trójbocznie zamkniętym dwuprzęsłowym prezbiterium, do którego dostawiona od północy zakrystia. Przy północnej ścianie korpusu nawowego (na przedłużeniu zakrystii) kaplica Ogrójca. Od zachodu korpus przedłużony o węższą kruchtę w przyziemiu wieży. Wieża konstrukcji słupowo-ramowej, o ścianach zbieżnych, obita blachą, z pozorną izbicą oszalowaną i dekorowaną pasem wycinanego szalunku. Dach nad prezbiterium i nawą o wspólnej kalenicy dwuspadowy o wygiętych połaciach, nad prezbiterium przechodzący w wielopołaciowy. Na kalenicy ażurowa wieżyczka na sygnaturkę. Na wieży dach namiotowy z ośmioboczną wieżyczką. Wszystkie dachy kryte blachą.

Wewnątrz korpus pod pozornym sklepieniem kolebkowym, podzielony na trzy nawy dwiema parami słupów. W nawach bocznych zaskrzynienia. Chór muzyczny w postaci balkonu obejmującego trzy nawy wsparty na dwóch słupach, z parapetem o dekoracji płycinowej. Ściany naw bocznych rozczłonkowane pilastrami.

We wnętrzu polichromia ornamentalna z lat 60. XX  w. Ołtarz główny wczesnobarokowy z III ćw. XVII  w., ołtarz boczny wczesnobarokowy z III ćw. XVII  w. z nowszymi uzupełnieniami, ołtarz boczny eklektyczny z XIX  w. z barokowymi rzeźbami śś. Anny i Józefa (II ćw. XVII w.). Liczne rzeźby i obrazy z XVII–XIX  w.

Kościół w Soninie, wzniesiony wg systemu więźbowo-zaskrzyniowego z dobudowaną później wieżą, jest przykładem sakralnego budownictwa drewnianego wykorzystującego tradycje gotyckie.