LUBLA

Kościół parafialny pw. św. Mikołaja

 

WIADOMOŚCI PRAKTYCZNE

Lubla,
gmina Frysztak

GPS
49° 48,149’ N, 21° 35,135’ E

Adres/wskazówki dojazdu
Jadąc drogą nr 988 na południe, ok. 2,5 km za Frysztakiem na rozwidleniu skręcamy na prawo na Warzyce i Jasło. Po 4 km dojeżdżamy przed kościół stojący ok. 200 m na lewo od drogi (nr 145).

Kontakt
tel. 17 277 82 32, 17 277 81 11 www.lubla-bart.com

Msze św.
w niedziele i święta o 8.00 i 10.30, w dni powszednie o 19.00
(zimą o 17.00).

 

TVIII-Lubla

Nieznany pozostaje czas budowy kościoła (nastąpiło to zapewne w II poł. XV lub XV/XVI; część badaczy przyjmuje za datę budowy rok 1611, lecz data ta odnosi się prawdopodobnie do gruntownego remontu bądź przebudowy). W końcu XVIII w. świątynię rozbudowano przez dostawienie wieży. Kościół był wielokrotnie remontowany. W 1944 r. w trakcie działań wojennych został uszkodzony (zawalenie wieży i zniszczenie wieżyczki na sygnaturkę). W latach 60. XX w. wieżę tymczasowo nakryto dwuspadowym dachem, a dach kościoła pokryto nowym gontem (obecnie wieża jest zrekonstruowana). W latach 1969–70 wykonano nową polichromię autorstwa Tadeusza Turkowskiego i Kazimierza Florka.

Kościół jest malowniczo usytuowany na wzniesieniu, ok. 100 m na południe od drogi z Frysztaka do Jasła.

Świątynia jest orientowana, konstrukcji zrębowej, na kamiennym podmurowaniu, z wieżą konstrukcji słupowo-ramowej. Ściany wzmocnione lisicami, oszalowane z zewnątrz deskami w układzie pionowym, a podmurowanie przykryte fartuchem gontowym, ściany wieży pokryte gontem, a izbica szalunkiem. Kościół złożony jest z prezbiterium na rzucie wydłużonego prostokąta zamkniętego od wschodu trójbocznie, z przylegającą od północy zakrystią na rzucie prostokąta, oraz z szerszej nawy. Do nawy dobudowane: kruchta od północy i wieża od zachodu.

Prezbiterium i korpus nawowy nakryty wspólnym jednokalenicowym, dwuspadowym dachem o lekko wklęsłych połaciach. Zakrystia i kruchta północna nakryte dachem pulpitowym zachodzącym na zaskrzynienia nawy. Na kalenicy dachu wieżyczka na sygnaturkę. Wieża o pochyłych ścianach, z izbicą, nakryta jest namiotowym dachem zwieńczonym latarnią. Pokrycie dachów stanowi gont.

Zastosowany w budowli system konstrukcyjny więźbowo-zaczepowo-zaskrzynieniowy jest charakterystyczny dla najstarszych kościołów drewnianych Małopolski płd.-wsch. Zachowała się pierwotna konstrukcja więźby dachowej – storczykowej, z wzdłużnym usztywnieniem i ze znakami montażowymi.

We wnętrzu zastosowano płaskie stropy z zaskrzynieniami w nawie wspartymi na czterech słupach. Strop wzmocniony jest ozdobnie profilowanym wzdłużnym podciągiem pochodzącym z II poł. XV w. Ściana tęczowa o prostokątnym wykroju, na belce tęczowej barokowy krucyfiks z II poł. XVII w. i trzy rokokowe aniołki z III ćw. XVIII w. W nawie dwa portale zamknięte łukiem tzw. oślego grzbietu, pochodzące prawdopodobnie z przeł. XV i XVI w.

Ocalałe wyposażenie jest głównie późnobarokowe z XVIII w. W późnobarokowym ołtarzu głównym umieszczono XVII-wieczny obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, w zwieńczeniu obraz św. Mikołaja, oba późnogotyckie, malowane na desce (gruntownie przemalowane w 1929 r. przez ks. Władysława Luteckiego). Ołtarze boczne powstały ok. 1700 r. W ołtarzu bocznym przy tęczy (lewym) gotycki obraz Misericordia Domini z ok. poł. XV w. We wnętrzu znajdują się także: rokokowa ambona z 1778 r., późnobarokowy konfesjonał, obrazy i rzeźby z XVII–XIX w.

Jest to jeden z cenniejszych zabytków drewnianych Pogórza Strzyżowskiego, o cechach charakterystycznych dla gotyckiej tradycji budowlanej.